kinderen groente leren eten op 3 manieren

Kinderen groente leren eten en smaken aanleren is niet makkelijk. Maar de kansen liggen bij de opvoeder.  Natuurlijk, je opvoedstijl is jouw keuze. Ouders ervaren het vaak als moeilijk en kiezen nogal eens voor de makkelijke weg. Bevindingen uit onderzoek naar sensoriek en gedrag helpen ouders op weg. Groente moet je leren eten. Het gaat niet vanzelf. Gezond is vaak niet lekker.

Voedselconsumptiepeiling 2011

Kinderen van nu eten en masse te weinig groente. wat eet Nederland?

Vanaf 7 jaar eet 1-2 % van de kinderen voldoende groente.  Van de volwassenen is dat 14%.  Wat kunnen we van onze kinderen verwachten als we het zelf ook niet doen? Ik geloof sterk in de gedachte ‘jong geleerd is oud gedaan’ als het om voeding gaat. Werk aan de winkel dus. Dit blog draait om de volgende vragen:

1.Wanneer kun je kinderen  het beste groente aanleren?

2. Hoe doe je dit  zonder strijd?

 

De meeste smaken ‘leren’ kinderen in de baarmoeder en middels borstvoeding.  Met opgroeiende kinderen vinden ouders het moeilijk om het normale maaltijdpatroon te doorbreken.  Wat in veel gezinnen gebeurt: op tafel zetten wat het meest geliefd is, rekening houdend met alle individuele voorkeuren. Je hebt een goed gevoel als je kind goed gegeten heeft en als het aan tafel gezellig was. Niets mis mee. Maar het is slim om af en toe het patroon te doorbreken en iets nieuws te proberen.Het is aan ons, opvoeders, om de basis te leggen voor een gezond eetpatroon van onze kinderen. Zie de maaltijd als een belangrijk opvoedmoment!

Aangeboren of aangeleerd

Kinderen eten niet graag groente. De veelal bittere smaak verwijst naar ‘geen energie’. Een kind is geconditioneerd om smaak te koppelen aan energetische waarde. Gerry Jager,  psycholoog aan de WUR, deed onderzoek naar de vraag of smaak is aangeboren of aangeleerd. Wat blijkt?

Aangeboren smaken:

  • zoet (verwijst naar energie=positief)
  • bitter (verwijst naar toxisch=negatief)
  • zuur (verwijst naar niet goed/nog niet rijp=negatief)

Aangeleerde smaken:

  • de rest

Aangeboren ligt vast, hoe  kun je de rest goed aanleren?


Focus op:  leeftijd, herhaling en bekrachtigers.

1.Leeftijd

De acceptatie van nieuwe smaken wisselt in een mensenleven. Tot 1½ jaar kun je veel nieuwe smaken uitproberen, de jaren erna is het moeilijker,  met op het 5e levensjaar het toppunt van waardering. Daarna neemt de acceptatie van nieuwe  smaken weer af.

Een vroege blootstelling aan nieuwe smaken verhoogt de acceptatie.

Als ouder doe je er dus goed aan om het kind tot het 5e levensjaar in contact te brengen met veel nieuwe smaken. Het kind zal het meer accepteren dan bij een poging op latere leeftijd.

2.Herhaling

Een nieuwe smaak moet worden herhaald voor acceptatie.  Na 8 keer  kan de nieuwe smaak herkend worden. Herkenning is vaak ook acceptatie. Het is goed invoelbaar dat  je het niet snel een 2e, 3e keer aanbiedt als het kind de eerste keer uiterst  negatief reageerde. ‘De hakken gaan in het zand.’ Het gemak van de minste weerstand is ons niet vreemd. Het komt aan op een krachtige opvoedstijl. Maar houd ook oog voor  eigen mening van het kind, de toon waarop je het brengt is doorslaggevend.

Ervaringsfeit uit ons gezin: onze kinderen  eten vanaf 4 jaar met regelmaat knoflook omdat we het zelf zo lekker vinden.  Ze zijn het gaan waarderen. “Mmm wat ruikt het hier lekker, mam” zeiden ze toen  ze naar beneden en naar binnen kwamen om te eten.

Maar ook: “ja, maar ik ga die rode kool echt geen 2e of 3e keer proberen hoor!” (zoon van 5)

Somds zijn smaken aa te leren, soms blijven smaken weerstand oproepen.

Leren eten maar ook ontspannen aan tafel zitten

Is de weerstand tegenover een nieuwe  smaak zo heftig? Maak er dan  geen punt van. Benoem wat je bij het kind ziet  en laat die uitzondering merken. Het komt aan op je gevoel als ouder om je regels te volgen of te kiezen voor het flexibel ermee omgaan. Weet wel dat de weerstand bij kinderen groter wordt naarmate je op een later moment nieuwe smaken laat ervaren. In het ene gezin is de weerstand groter dan in het andere gezin. En ik realiseer me ook dat de sfeer aan tafel net zo belangrijk is als het gevarieerde aanbod van eten.

3. Bekrachtigers

Als je de nieuwe smaak koppelt aan een bekende smaak zul je de nieuwe smaak eerder waarderen. ‘Broccoli met appelmoes’ spreekt voor zich. Bied het wel aan in die verhouding dat je de nieuwe smaak nog kunt proeven. De appelmoes moet de broccoli niet overstemmen. De mix bouw je dan gewoon af.

Een voorbeeld uit de industrie: Ze mixen niet voor niets alcohol met frisdrank in breezers om alcohol bij tieners te introduceren.

Wat te doen?

  1. Begin vroeg met aanbieden van nieuwe smaken (eerste 2 jaar)
  2. geef niet te snel op, blijf het proberen
  3. gebruik bekrachtigers

Wat levert het je op:

  • je kind eet een breed aanbod van groente en krijgt daarmee alle nodige voedingsstoffen binnen, niet te veel en niet te weinig
  • jong geleerd is oud gedaan, dit is aangeleerd gedrag.
  • een gezond gewicht voor jou en je kinderen

Groente is een belangrijk onderdeel van gezonde voeding. Ik heb met mijn blog tips willen aanreiken om kinderen van jongs af aan groente te laten eten. Ouders laten zien hoe het kan.  Onderstaande tips maken het nog makkelijker.

15tips om kinderen groenten te leren eten

Kies jij voor de weg van de minste weerstand? Of probeer jij het in het voordeel van je kind?

Kunnen deze tips jou helpen?

Geef je je kinderen graag een gezonde basis met groente?

Dit blog is geschreven op basis van onderzoek, met een praktische inslag voor opvoeders. Dit is de theorie. In de praktijk worstelen ouders vaak genoeg aan tafel met kinderen. Ik lees graag jouw reactie. Reageren kan onderaan dit blog.

Wil jij zelf gezonder gaan eten, met meer groente? Als het jou lukt, lukt het ook je kind makkelijker. Laat je deskundig en persoonlijk adviseren.  Kies nugratis intake, leven lang fit + een mooi gewicht

Wil je dit delen op jouw platform?Share on LinkedIn
Linkedin
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook

21 thoughts on “kinderen groente leren eten op 3 manieren

    • de gangbare fase om het leren eten van groente aan te leren is met 13 jaar voorbij.
      Mn. in de puberteit is dit moeilijk om te starten.
      Als je al diverse manieren hebt uitgeprobeerd en het heeft niets veranderd.. zou ik me er geen zorgen meer om maken.
      Er zijn immers mensen die een afkeer blijven houden van groente. De strijd met je zoon om groente is minstens zo vervelend. Dan kun je dat beter accepteren.
      Laat hem wel volkoren brood eten of anders bruin. Dan krijgt ie nog de nodige vezels binnen.
      Fruit ter vervanging is een begin, maar fruit kan nooit de groente vervangen qua voedingsstoffen. Advies: minstens 2 stuks per dag. bespreek het eens met hem!

  1. Beste Moeders met groente problemen,

    Groente voor Groentjes is een beginnend bedrijf medemogelijk gemaakt door studenten van de Hogeschool van Amsterdam domein Economische studie. Ons bedrijf staat geregistreerd bij jongondernemen.nl, dit is een organisatie die jonge bedrijven ondersteund.

    Ons doel is om kinderen meer groente en fruit te laten eten doormiddel van een leuke en interactieve manier van ontdekken in de vorm van een doe boek.
    Dit boek bestaat uit gevarieerde opdrachten die de kinderen actief bezig houden met groente en fruit. De creatieve ontwikkeling wordt gestimuleerd en de eeuwige strijd met het eten van groente verdwijnt als sneeuw voor de zon. Lekkerder kunnen we het niet maken, wel leuker.

    Wij geloven namelijk dat het introduceren van dit product, gezonde eetgewoontes zal stimuleren waardoor ze deze levenstijl verder ontwikkelen gedurend de Jaren van hun ontwikkeling.
    Verder geloven we dat de missie van ons bedrijf belangrijk en relevant is voor de kinderen. Wij zijn er van overtuigd dat ook ouders van ons product kunnen profiteren.

    Wij hopen dat ons product en doel jullie aanspreekt,

    Mocht u geintereseerd zijn, horen wij graag van u,

    Hoogachtend,

    Melissa Caporossi Montano,

    Human Resource Officer/Sales Department

    • Dit kan zeker bijdragen aan de acceptatie van groente. Het sluit aan bij de theorie van mijn blog. Er zijn zoveel verschillende kindmanieren om iets aan te leren, je moet het de moeite waard vinden om uit te proberen of het voor jouw kind werkt.
      Vaak blijkt dat je makkelijk leert als je er een gevoel bij krijgt.
      Hoe? door het zelf ervaren, zelf koken, op stap te gaan/andere eetcultuur, groente zelf verbouwen.

  2. Hier ook een kindje wat geen groente wil eten (plus een heleboel andere dingen niet). Hij is nu 21 maanden en het wordt steeds erger.
    Ik moet er wel bijzeggen dat hij prematuur en dysmatuur geboren is en ook de flesvoeding altijd moeilijk ging (borstvoeding ging wel goed). Ook met de eerste hapjes was hij erg kieskeurig.
    Ook heeft hij veel moeite gehad (en nog steeds) met stukken eten.
    Het enige eten wat hij s’ avonds at waren potjes. Liefst zo glad mogelijk.
    Later ook wel iets grover. Eten wat ik zelf maakte wilde hij bij voorbaat al niet proeven en als hij het wel wat at dan moest hij 9 van de 10 keer kokhalzen om vervolgens helemaal niks meer te willen eten.
    Maar sinds kort wil hij die potjes dus ook niet meer. Aangezien hij al te mager en klein is bieden we dan uiteindelijk wel iets anders aan (Griekse yoghurt met fruit of later voor het slapengaan een papfles).
    Ik heb ook het idee dat hij van bepaalde structuren niet houdt. Zo lust hij dus wel pap uit de fles maar als ik het dikker maak en in een bordje doe lust hij het niet.
    Nu begrijp ik dat je alles dus minimaal 8x moet aanbieden. Maar hoe doe je dat met een dreumes die weigert zijn mond open te doen en alles wegslaat. Ook als we het wel voor elkaar krijgen om er iets in te krijgen spuugt hij het net zo hard weer uit. Gezelliger wordt het er allemaal niet van aan tafel. Ook mogen we er van zijn kinderarts geen strijd van maken omdat dat juist averechts werkt.
    Enige wat wel eens helpt is afleiden met boekjes , speelgoed e.d. Maar dat werkt dus niet bij dingen die hij echt vies vind.
    Verder hebben we al geprobeerd groenten door de pastasaus te doen maar pasta lust hij ook niet. En soep te maken van gepureerde groenten en daar brood in te dippen. Na drie happen wil hij nog wel brood maar geen soep (hij is gek op brood).
    Ik hoop dat u een goede tip heeft voor ons.

    • Wieteke,
      Het kan heel goed zijn dat jouw kind de structuur/dikte/smaak anders waardeert dan je mag verwachten. Let wel: ieder kind is uniek en dat vraagt soms een oplossing anders dan anders. Je kind verdient jullie respect, ik weet niet in hoeverre het eetgedrag van je kindje bewust weigeren/manipuleren ed. Elk kind is wel s tegendraads, maar zo’n fase gaat over bij een liefdevolle opvoeding.

      Ik ben er een groot voorstander van om gezond eten aan te leren in een goede sfeer. Als je merkt dat het bij je kind niet werkt: niet doen.
      Het kan echter geen kwaad het na een tijdje weer te proberen. Een andere setting (bij vriendjes iets eten, eten op vakantie) kan voor het kind ineens een nieuwe positieve ervaring zijn. We zijn geneigd om na een negatieve ervaring het niet meer te proberen. Dat is jammer.

      Het is bekend dat het met zijn allen eten, het goede voorbeeld geven op het kind de beste uitwerking heeft. Probeer er niet teveel heisa om te maken, probeer er aan tafel niets over te zeggen. Niet naar het kind, maar ook niet naar andere tafelgenoten. En het niet-eten niet zoveel aandacht te geven (hoe moeilijk ook, als je er als ouder bij zit)

      Men is geneigd om zich zorgen te maken over de inname van voldoende voedingsstoffen ed, maar het opvoedkundige van samen eten/leren eten is misschien wel belangrijker.
      Hier de positieve ervaringen van ons gezin (met een dietist als moeder):
      de druk kan eraf met het weglaten van “bord moet leeg”
      door te kijken wat een kind lust en waar je het een plezier mee doet is beter dan eten wat de pot schaft en daar rigide in zijn.
      Het geeft je 2 resultaten:
      de sfeer aan tafel is beter
      het kind eet meer en is geneigd stilletjes aan iets nieuws te proberen.

      Dat leidt naar een hoger doel: het kind groeit goed op in een positieve sfeer.

      Zolang je kindje goed groeit en energie heeft om te spelen, is er weinig reden tot zorg. Je kunt dan doorgaan met je taak als opvoeder: leren eten.
      Het is niet gepast om je op afstand te adviseren zonder jullie te kennen.
      Mocht je nog s persoonlijk van gedachten willen wisselen, dan kan dat rechtstreeks;e: info@duurzamedietist.nl. Voel je vrij, weet dat ik er vertrouwelijk mee omga.

  3. Wat een leuke en informatieve blog is dit!
    Gister aten we verse kabeljauw van de visboer. Heerlijk vonden wij ouders. Maar zoon van 7 klaagde erover dat het anders ‘voelde’ in zijn mond (dan diepvries). Dus was het vies. Van ons moet hij dan wel een paar hapjes proeven om te ‘oefenen’. Gek hoor, toen hij 2/3/4 was at hij alles. (zelfs grapefruit en prei). En tegenwoordig roept hij steeds vaker dat iets vies is. Maar ik weiger om teveel toe te geven aan zijn verlangen naar P-voedsel 🙂

    • Het klopt dat smaakvoorkeuren bij kinderen veranderen. Van vies naar lekker en andersom. Je zult merken dat je zoon nieuwe smaken zal leren maar ook afleren. Er is vast wel iets in de plaats gekomen van grapefruit en prei..
      Je kinderen opvoeden met ‘echt’ eten. Zoals jouw verse vis op tafel. Slow food noemen ze dat, de tegenhanger van fast food. Diepvries is niet altijd slecht. Hoe meer je zoon nu in aanraking komt met nieuwe smaken hoe groter de kans is dat hij later echt eten waardeert.
      Probeer er losjes mee om te gaan, verbieden werkt averechts.

  4. nagekomen, 2 ervaringen uit ons gezin:
    Om nieuwe smaken geleidelijk te introduceren verwerk ik nog wel s groentes met een staafmixer, gemixt door een tomatensaus bij de pasta. Ongemerkt wennen aan een vleug van een nieuwe smaak. Erg smakelijk voor het hele gezin, het roept geen weerstand op. We ‘eten’ gelijk extra groente!
    Het is een bekrachtiger in een andere vorm eigenlijk.

    Het opnieuw aanbieden van rode kool aan onze zoon doe ik niet meer. Dat is me de sfeer niet waard, hij lust immers veel groentes. Dat is een keuze.

  5. Een heel herkenbaar probleem voor veel ouders!

    Wat ik heel erg herken van toen mijn kinderen klein waren (ze zijn nu 16 en 17) zijn de ‘bekrachtigers’. Dat was voor ons destijds pasta; alles wat ik aanbood in combinatie met pasta werd gegeten.
    Ik denk ook dat herhaling goed werkt, maar ik wist niet dat dat wel 8 keer moest zijn. Ik denk dat veel ouders dat niet weten; dus eigenlijk is het wel logisch dat je het na 2, 3 keer al opgeeft. Jammer eigenlijk.

    Een andere tip, die bij ons voor het ene kind wel werkte, maar voor het andere niet, is het zelf doen.
    Het kind meenemen naar de supermarkt, zelf iets laten uitkiezen en zelf koken. Toen ze klein waren onder begeleiding, maar later zelf. En ook nu vind mijn zoon het nog steeds leuk om door een Allerhande te bladeren en een lekker recept uit te zoeken.

  6. Eten in het algemeen is lastig geweest voor onze kinderen. Ook de flesvoeding ging niet altijd lekker. Papflessen kregen wij er bijvoorbeeld niet in. ‘Witte’ macaroni (met niks), komkommer en een beetje ketchup was lange tijd favoriet. Ketchup schijnt overigens heel gezond te zijn. Ooit gingen wij naar een all inclusive vakantie. Zoonlief, toen 7, kan heel exact omschrijven hoe iets voelt in je mond en is ook zeer kieskeurig in wat hij wel en niet lekker vindt. Na een lange rondgang langs alles wat er stond kwam hij terug met droog brood, komkommer en een glas water! Fruit ging en gaat nog altijd erg goed en uit beleefdheid wordt er nu normaal met de pot mee gegeten. Daarnaast koken ze al een tijdje 1x per week zelf (verplicht met minstens 1 groente). Ik herinner me een keer zuurkool (wat ik als kind heerlijk vond) met ananas. Ze namen een hap en gingen direct kokhalzen. Mij zoon moest huilen zo ‘gemeen’ vond hij het eten. Appelmoes is nooit een optie geweest. Ze vonden het niet lekker. Ik zelf lust bijna alles en mijn man ook. Echt we hebben er niet moeilijk over gedaan maar ik heb me wel altijd veel zorgen gemaakt helemaal omdat ze altijd te mager waren. Daarnaast werd ik erg onzeker van al die mensen die altijd maar zeiden dat mijn kinderen zo mager waren en wat ik ‘gewoon’ moest doen om ze ‘alles’ te laten eten. Het eten was en is gezellig en ik weet eerlijk gezegd ook achteraf niet hoe ik het tij had kunnen keren. Een geruststelling voor anderen: ze zijn nu 14 en 12 blakend van gezondheid, nooit ziek, sportief en geen gram te dik.

  7. Het vebaast me een beetje dat het eten van groenten zo negatief ervaren wordt. Na 9 maanden borstvoeding hebben wij mijn zoontje dmv de Rapley methode de overgang naar vast eten gemaakt. Vanaf het eerste moment heeft hij zelf gegeten, eerst fruit, een week laten groenten erbij. In eerste instantie zacht gekookt, later beetgaar, zodat het makkelijker te pakken was. Geen zout oid toegevoegd, gewoon puur natuur. Hij besliste zelf wat en hoeveel hij at, wij beslisten alleen wat we hem aan diversiteit aanboden om evenwichtige voeding te geven.
    Toen hij 1 was at hij olijven, brie, brood, groenten, fruit, aardappels etcetc. Gewoon uit het vuistje, dus niet geblenderd, gemixt of uit een potje. Ook tussendoor knagen we regelmatig (sinds hij ‘n gebit heeft) een worteltje oid weg, als het eten nog even op zich laat wachten.
    Inmiddels is mijn zoon 3 en hij eet nog altijd zo goed als alles. En strijd aan tafel hebben we nooit. Dus tot op de dag van vandaag ben ik blij met hoe onze aanpak. Ik herken me dus niet in dit stuk, bij ons is eten een feest!
    Groeten,
    Marij Goote Capel

    • Jij hebt een andere, positieve ervaring ervaring, dat is fijn. De moeite van ouders die ik beschrijf komt mogelijk helemaal niet zo vaak voor als ik dacht. De theoretische onderbouwing vanuit Wageningen blijft hiermee wel staan.

      • Hallo,
        Ik herken ons gezin ook niet in dit stuk in die zin dat het bij ons nog tien keer erger is. Op dit moment zit mijn zoontje van vier al minstens een half uur met dezelfde kwart sperzieboon in zijn mond die we er na veel gesmeek en onderhandelen uiteindelijk maar in hebben geduwd door zijn neus dicht te knijpen. Daarna hebben we hem zijn lievelingslimonade gegeven om het weg te spoelen, maar hij weigert te slikken. Gezellig aan tafel? Wat is dat? Mijn kinderen weigeren om welke groente dan ook zelfs maar te proeven. Wij eten zelf wel elke dag gezond. Ben het goed zat die strijd aan tafel! Dan eten ze maar geen groente!

        • Wat ik opvoeders wilde meegeven is inzicht in smaakontwikkeling van jonge kinderen. En hoe opvoeders daar verschil kunnen maken.
          Ik ben dietist en zelf ook moeder.Ik zie in ons gezin dat smaak van kinderen wisselt en ontwikkelt. Wij brengen hen af en toe in contact met nieuwe groente, zonder te overdrijven. Zij hebben ook inspraak in de keuze van groente en mogen bepaalde groentes aan tafel weigeren. Een beetje flexibel omspringen met ‘wat de pot schaft’.
          Je ziet als opvoeder vaak wel of het een afkeer is die bij je kind hoort of dat het gedrag aan tafel is.

          Weet dat eetgedrag flexibel is. Mijn dochter at altijd moeilijk vezelige groentes als witte kool, ui, paprika ed. Maar bij een vriendinnetje at ze laatst mee, waar ze spitskool aten. “mam ik heb toch zo iets lekkers gegeten!”. Sindsdien eten we thuis ook wel s spitskool (op die lekkere manier gestoofd met bouillonblokje en kerrie). Bij oma heeft ze sla leren eten. Kennelijk is de setting bij haar bepalend.
          Mijn blog hoeft niet op jullie situatie te passen. Ik wil meegeven dat je als opvoeder altijd een open mind moet hebben, blijven uitproberen. Je kunt gebruikmaken van resultaten van onderzoek naar smaak.

          En nogmaals: beter een leuke sfeer aan tafel met minder de nadruk op eten dan je drukmaken om hoeveel je kind eet. De maaltijd komt elke dag terug, het moet wel leuk blijven. Mogelijk is de smaak en weerstand van je kind een fase, net als bij onze dochter.

    • Ik had dit zelf kunnen schrijven: wij hadden precies dezelfde ervaring met onze oudste dochter. Ze is nu 7 en heeft zo haar voorkeuren maar eet goed mee en proeft al het nieuws. Echter de twee-eeige tweeling die daarop volgde, ook meisjes, ‘bewezen’ dat het niet alleen aan de methode ligt maar ook aan de persoonlijkheid van het kind! Ze zijn nu 3 en een van de twee lust vrijwel alles, proeft alles, geniet met volle teugen van het genot der smaken – nog veel meer dan de oudste. En de ander… Nooit willen proeven, een enkel likje is al erg gedurft, pertinent tegen. En ze heeft zeer specifieke wensen, alles moet ‘schoon’ zijn (zonder saus of vermeniging met iets anders, behalve belegde boterhammen), en madam blieft het liefste maar een product per maaltijd (bv alleen pasta, of appel, of huttekase, of een brok boter…) Op zich eet ze best gevarieerd als je het over een week bekijkt, maar we hopen toch dat ze er snel overheen groeit en blijven alles aanbieden. Met twee goed etende zusjes zou je verwachten dat voorbeeld doet volgen…

      • Fijn om te lezen dat er echt ook verschil is tussen kinderen, zelfs in één gezin en met een al ‘beproefde methode’ op een ouder kind! Als ik lees over ‘schoon’ eten en ook kijk naar hoe sober de keuzes van mijn kinderen destijds waren denk ik ook dat het met de gevoeligheid van het kind te maken heeft. Sommige kinderen hebben gewoon een sterkere smaak of gevoel van hoe iets in je mond voelt dan anderen. Soms zijn ze dan ook op andere terreinen gevoeliger (kriebelkaartjes in t-shirts bijvoorbeeld). Tegenwoordig wordt er ook wel gesproken over hoog sensitiviteit. Niet dat al deze kinderen hoog sensitief zijn, daar komt nog meer bij kijken, maar ze hebben wel sterk ontwikkelde zintuigen. Respecteer je kind zou ik zeggen. Kijk wat wel lukt en hoop op meer in de toekomst. En eigenlijk komt het uiteindelijk allemaal meestal wel goed.

    • Tja, zo ging het ook bij onze eerste en dan denk je dat je dat het door jouw houding en aanpak komt…. Niets is minde waar, want onze tweede, die als baby ook alles at, stopte daar mee toen ze 1 jaar en 8 maanden was en kust nu op haar zevende toch echt alleen maar sperziebonen als groente. Appelmoes, soepen, verstoppen? daar trapt ze niet in. ..

      • Het is goed om je als opvoeder ervan bewust te zijn dat je eetgedrag bij kinderen kunt aanleren. En dat dit al vroeg begint.
        Je kinderen gevarieerd eten aanbieden is de basis. Daarin maak je als opvoeder alle verschil. Als opvoeder moet je niet achterover leunen en niet alleen ingaan op wat de kinderen willen.

        Het kindermenu is vaak kip met friet en appelmoes. Daar smullen kinderen van, prima. Maar ik juich het toe als kinderen hun smaken kunnen onderzoeken en uitbreiden.
        Die kansen heb je als opvoeder: experimenteren met koken, eten bij vriendjes/opa en oma, vreemd eten in een vakantieland, samen in de keuken bezig zijn.

        Het opvoedkundige aspect is even belangrijk. Niet star vasthouden aan de voedingsregels en de theorie. Een goede sfeer aan tafel, keuzevrijheid, het genieten van eten zijn mi. essentieel in de opvoeding van kinderen. Dan ontwikkelen ze vanzelf hun smaak.
        Dat is toekomstmuziek voor als je met je kinderen nu in een lastige fase zit. Dat snap ik. Elke dag opnieuw de strijd/zorg om eten.
        Weet als je niets doet, verandert er ook niets.
        Hoe jij als opvoeder de toon zet, maakt alle verschil. Soms geeft even afstand nemen rust.

        Je ziet dat kinderen met hun smaak fasen doorlopen. Wat ze eerst lekker vonden, kunnen ze later ineens minder waarderen. dat is zo. In de meeste gevallen eten kinderen op 10, 12 jaar gevarieerd en met plezier. Vaak vragen de kinderen vanaf 10 jaar: “wat gaan we eten vanavond?”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.